Blog

Ευτυχία είναι… Να αποκοιμιέται ένα μωρό στην αγκαλιά σου.

Χθες το βράδυ η μπέμπα ήθελε αγκαλιά. Την κουνούσαμε ξανά και ξανά, αλλά μόλις την ακουμπούσαμε στο κρεβατάκι της, τιναζόταν και έκλαιγε μονομιάς.

Κάποια στιγμή γύρω στις τρεις τα ξημερώματα, πήραμε την απόφαση ότι ένας από τους δυο μας τελικά θα έπρεπε να την κρατήσει και να προσπαθήσει να κοιμηθεί καθισμένος στην πολυθρόνα…

Την πήρα, κάθισα στην πολυθρόνα και την κούνησα ελαφρά μέχρι που αποκοιμήθηκε. Το στοματάκι της ανοικτό, τα χέρια πλεγμένα στο στήθος, η ανάσα απαλή. Μυρωδιά γαλατος, μυρωδιά παιδιού. 

Τι όνειρα να έβλεπα άραγε όταν ήμουν και ‘γώ οκτώ μηνών; Πόσες φορές αποκοιμήθηκα ασφαλής στην αγκαλιά των ξενυχτισμένων γονιών μου; 

Λένε πως η αγάπη των γονιών είναι η μόνη αληθινή, άνευ όρων αγάπη. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, αλλά ξέρω πως αυτά που παίρνουμε αγαπώντας τα παιδιά, είναι πολύ περισσότερα από αυτά που τους δίνουμε. 

Η μπέμπα συνέχισε ν’ αναπνέει αθώα, ανέφελα. Πιάστηκα απο την ανάσα της και αποκοιμήθηκα και εγώ. 

“To μόνο πράγμα που αξίζει να κλέψεις, είναι ένα φιλί από ένα παιδί που κοιμάται.”

Joe Houldsworth
Posted by
by Konstantinos Karypidis

Ψυχοθεραπευτής - Business Consultant

You might also like

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.